ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΕΔΕΣΣΗΣ

Ο Στέργιος Τσιούμας -φωτογράφος της..."περιπατητικής σχολής"- συνέλαβε  τη λεπτομέρεια στο ετοιμόρροπο σπίτι της Οδού Εδέσσης κι εγώ υπέκυψα στην πρόκληση να το κάνω ποίημα. 

φώτο Σ. Τ. 

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΕΔΕΣΣΗΣ

                           Του Στέργιου Τσιούμα

To σπίτι της οδού Εδέσσης,

πλάι στην πλατεία Εμπορίου,

καταρρέει. Με ποιας "θέσης"

εντολή, τίνος κυρίου;

Τα παραθυρόφυλλά του,

ανοιχτά σα βλέφαρα.

Με κοιτά λες κι όφειλά τoυ

κατιτί, και του το έφερα.

Στέκει πίσω από τις σιδεριές,

-τελευταίος επιζών-

όχι για στύλωσης δουλειές,

μα... για προστασία των πεζών.

Τα χτένια του τα γύψινα

στολίζουν τα μαλλιά του.

Θα μείνουν  μόνο λείψανα,

μ’ ευθύνη ενός Πιλάτου...

Ό,τι κι ήρθα να φωτογραφήσω,

το σπίτι, μέρες μετρά.

Και -τι περίεργο!- στο γείσο,

η τσιμεντένια μορφή χαμογελά…

ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΡΩΜΗ

"Έρως" (αντίγραφο- Εθνικό Ρωμαϊκό Μουσείο).

"Οι αρχαιολόγοι" του γεννημένου στο Βόλο, Ντε Κίρικο 

(Μουσειο Μοντέρνας Τέχνης).

Ζηλευτά αρχιτεκτονήματα
-και εκτός του "ιστορικού κέντρου".

Τμήμα από το Ιερό του Ασκληπιού. 

Ιερό του Ασκληπιού
(με την επιγραφή "Ασκληπιώι Σωτήρι")
μέσα σε λίμνη της Βίλλα Μποργκέζε. 

Λεπτομέρεια από ρωμαϊκή τοιχογραφία. 

P

Μεγάλος πίνακας του Angelo Tommasi,
"Οι μετανάστες"
(Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης).

Λεπτομέρεια γλυπτού από τον Εθνικό Ρωμαϊκό Μουσείο.

Οι αστικοί δημόσιοι χώροι που μας λείπουν...

Τον παπαγάλο
τον βγάλαν βόλτα την Πρωτομαγιά,
 όπως βγάζει κανείς το σκύλο του. 

Το ιππικό της αστυνομίας
είναι διακοσμητικό φολκλόρ
που εμφανίζεται στα πάρκα. 

Όταν δεν σέρβιρε, έπαιζε ακορντεόν!

Τιμή στον Ρώσο ποιητή Πούσκιν.

Τι σχέση μπορεί να έχει
ο επιπρόσθετος σταυρός
με τον ιερογλυφικό οβελίσκο;

 Σ' ολόκληρο το πάρκο διάσπαρτες
ιταλικές μορφές, ανα τους αιώνες.
Να μια ωραία ιδέα και για μας!

               

Όλες αυτές οι ομορφιές με κάναν να ξεχάσω την ταλαιπωρία από τα εκατομμύρια των τουριστών που συνωστίζονταν παντού, την πολύωρη καθυστέτρηση της πτήσης, το ασφυκτικό μετρό (έχουμε σίγουρα το καλύτερο!), μέσα στο οποίο μου κλέψαν και το πορτοφόλι. Μέσα στα αρνητικά συγκαταλέγονται  και οι παράλογες για τα εδώ δεδομένα τιμές, και η γαστρονομική μονοτονία -έχω καταλήξει ότι η ελληνική κουζίνα είναι η πιο πλούσια και ευφάνταστη, αν μη τι άλλο στην Ευρώπη. 

"Ο ΙΗΣΟΥΣ ΒΑΡΕΘΗΚΕ"

με τι βιασύνη προχωρεί ο Ιησούς
    εφέτος
προς την Ανάσταση...
Παραμερίζει πανέρια τεράστια
    γιομάτα βιολέτες
σπρώχνει τους αέναους 
    παπάδες
τινάζει νευρικά προς τα πίσω
    τη μαλλούρα του
το γεγονός είν' ολοφάνερο:
    βαρέθηκε

                            Νίκος Καρούζος


Και συμπληρώνω:
-Βαρέθηκε από την εξωνοηκή σύγχυση του συμβόλου με την πραγματικότητα.
-Bαρέθηκε από το άδειο κουφάρι της τελετουργίας.
-Βαρέθηκε από την άγονη μετάθεση της Ανάστασης μετά θάνατον.

ΠΕΝΤΕ ΜΗΝΕΣ...ΡΑΒΔΟΣΚΟΠΙΑ!

27 Νοεμβρίου-27 Απριλίου: 5 μήνες "Ραβδοσκόπου". 

85 περίπου αναρτήσεις, γύρω στις
2500 επισκέπτες, από
10 χώρες,
σχόλια λίγα, μα ουσιαστικά.

Ευχαριστώ από καρδιάς 
και εύχομαι να γίνουν
πέντε χρόνια
-με δίχως φθορές, κατά το δυνατόν.

Παπαρούνες σε στέγη, Άλσος Συγγρού.

H ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ

Είπε μίαν φοράν εις τον Κυβερνήτην:      ― Μου χάλασες την Ελλάδα.      ― Γιατί; του απεκρίθη εκείνος.     ― Γιατί έπρεπε να το κάμης 5 φράγκικο και 15 να το αφήσης τούρκικο, μετά είκοσι χρόνους να το κάμης 10 φράγκικο και να το αφήσης 10 τούρκικο, και πάλιν μετά είκοσι έτη να το κάμης 15 φράγκικο και να το αφήσης 5 τούρκικο, ώστε μετά είκοσι άλλους τόσους χρόνους να γίνη όλο φράγκικο.
	Διήγησις συμβάντων της ελληνικής φυλής από τα 1770 έως τα 1836. 1846. Γιάννης Bλαχογιάννης,Iστορική Aνθολογία, 1927. 211.

Η παραπάνω αφήγηση φανερώνει τη μεγάλη σοφία του Κολοκτρώνη: ένας λαός ωριμάζει σταδιακά. Ίσως αυτό ήταν το μοναδικό λάθος του Καποδίστρια: μολονότι άριστος διπλωμάτης, δεν  ενήργησε διπλωματικά προς τους εχθρούς του (π.χ. διορίζοντας Υπουργό έναν από τους Μαυρομιχαλέους) αλλά και προς την ίδια την πραγματικότητα. Μέσα στην αγωνιώδη -και εν τέλει τραγική- προσπάθεια του να μετατρέψει σε κράτος ένα κατακερματισμένο τσιφλικάτο, αγνόησε τον σημαντικό παράγοντα της αντιστάσεως των συνειδήσεων στις αλλαγές. Ίσως αν άκουγε τον Γέρο, τώρα δεν θα τρέχαμε ασθμαίνοντες (και ουραγοί) να πετύχουμε τον ίδιο σκοπό... Εκ των υστέρων βέβαια, "πολλά τραγούδια λέγονται". Και για τον Κυβερνήτη, μοιρολόι.

ΟΙ "ΑΓΡΙΕΣ ΦΡΑΟΥΛΕΣ" ΤΗΣ ΜΑΝΩΛΑΔΑΣ

Από το φεουδαρχισμό στην αγροτιά, από την αγροτιά στις "επιδοτούμενες" BMW, κι από 'κει πάλι στον φεουδαρχισμό! Οι 35 τραυματισμένοι μετανάστες, από τις καραμπίνες των δουλεμπόρων- μεγαλοκτηματιών, που τους είχαν να δουλεύουν τα χωράφια τους απλήρωτοι, υπό άθλιες συνθήκες, παραπέμπει σε μνήμες αμερικάνικου νότου και έρχεται σαν επιστέγασμα  του πλήρη αγροτικού εκφυλισμού στην Ελλάδα. 

Δεν γνωρίζω αν η όντως ταλαιπωρημένη και σεβάσμια γεωργική τάξη, εξαγοράσθηκε ή ευνουχίστηκε  από τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις και τις κυβερνήσεις. Την εποχή του Σχεδίου Μάρσαλ, με τις καινούργιες γεωργικές τεχνικές που εισήχθησαν, γνώρισε μια αναγκαία ανακούφιση και αξιοποίησε εν τινι μέτρω τις δυνατότητες αυτές. Τώρα, πώς φτάσαμε από τότε, να εισάγουμε ακόμη και την ντομάτα, να βλέπουμε επιδοτούμενα σαπίσματα και πολυτελή αυτοκίνητα στη θέση των τρακτέρ (που μόνο για να κλείνουν την Εθνική Οδό χρησίμευαν πια) ένας θεός το ξέρει. 

Όμως αυτοί που καθήμενοι στο καφενείο του χωριού τους, απαξίωναν τη συγκομιδή της ελιάς κι από την άλλη κατηγορούσαν τους μετανάστες (ανασφάλιστους και απλήρωτους) ότι τους κλέβουν τις δουλειές, ε, αυτοί δεν έχουν το θεό τους! Και όσο ''κτήνη'' είναι οι αλλοδαποί που εγκληματούν για μια κάμερα, στην Αθήνα, άλλο τόσο είναι κι οι εγχώριοι που εγκληματούν κατά αλλοδαπών -γιατί αυτοί, δεν έχουν ούτε το άλλοθι της πείνας. Ε, όχι, τέτοιες φράουλες μαρτυρικές δεν θα τις φάω.

Σίγουρα, δεν είναι ούτε όλοι οι γεωργοί μεγαλοαγρότες, ούτε όλοι οι μεγαλοαγρότες καθάρματα. Όμως το έχω επισημάνει από καιρό: η ψυχιατρική κάλυψη στην επαρχία είναι από ανεπαρκής έως ανύπαρκτη, με αποτέλεσμα να κυκλοφορούν πολλοί διαταραγμένοι, αρρύθμιστοι. Πρόσφατα έμαθα πως σε γενικό νοσοκομείο ιόνιου νησιού, έστειλαν ασθενή που είχε κάνει απόπειρα αυτοκτονίας στο σπίτι του! Αν μη τι άλλο, αυτός κινδυνεύει από τον εαυτό του, φανταστείτε τι γίνεται με τους επιθετικούς της ψυχοπαθολογίας...

Ο ΚΑΡΧΑΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΟΜΟΡΦΟ ΨΑΡΙ

Ο καρχαρίας και τ' όμορφο ψάρι, μες στην ίδια τη γυάλα. Αν με φας -λέει το ψάρι- δεν θα βλέπεις πια ομορφιά! Κι άμα φας την ομορφιά, δε σημαίνει πως όμορφος θα γίνεις... Θα προδώσεις την εμπιστοσύνη αυτών, που φροντίσαν να μην είσαι μονάχος. Ενώ αλλιώς, ο κόσμος θα περνάει, θαυμάζοντας την ομορφιά και θα εκτιμά κι εσένα, που τη σεβάστηκες. Κι όχι περνώντας να σε δείχνει στα παιδιά του, λέγοντας "Πάλι μόνο του το βάλαν το θεριό..."

Φωτογραφημένα στο Ενυδρείο του Λονδίνου. 

ΖΩΑ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ – ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ

O πρόωρα χαμένος Γιάννης Βαρβέρης (1955-2011), ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της γενιάς του ’70, μας επεφύλασσε –από τη ‘‘Νήσο των Μακάρων’’ όπου βρίσκεται- μίαν έκπληξη: έναν καινούργιο κύκλο ποιημάτων που βρέθηκε στα κατάλοιπά του, έτοιμος προς έκδοση. Έτσι, είχα και πάλι την χαρά να δω να προσγειώνεται κάποιο νεοαφιχθέν βιβλίο του (Κέδρος) στους πάγκους του βιβλιοπωλείου που βρισκόμουν. Tο άρπαξα με λαχτάρα και το ρούφηξα, καθήμενος στο καφέ της αυλής του Νομισματικού Μουσείου. Αίφνης ο κήπος μετατράπηκε σε ζωολογικό!

Ελέφαντες, ελάφια, ύαινες, καμήλες, καμηλοπαρδάλεις, αλεπούδες, λύκοι, ταύροι, παπαγάλοι, γαϊδουράκια, ουρακοτάγκοι, σκύλοι, ζέβρες, γλαροπούλια, χρυσόψαρα και ψάρια θαλάσσης, ασβοί, κουκουβάγιες, λέοντες, κατσίκες, ιπποπόταμοι, πιγκουίνοι, καγκουρό, αρνιά, κότες, μέλισσες, φίδια, γάτες, τίγρεις, φάλαινες, τρωκτικά, χταπόδια, αετοί…. Όλα παρέλασαν από μπροστά μου, υψωμένα στον ουρανό της ποίησης: Ζώα στα σύννεφα! Ο Βαρβέρης ήταν ποιητής που μας είχε συνηθίσει στους θεματικούς κύκλους ποιημάτων: «Ο κύριος Φόγκ», «Στα ξένα», «Ο άνθρωπος μόνος», «Βαθέως γήρατος» κ.α. 

Η ώριμη, υποδόρεια ειρωνεία και  το αποκαλυπτικό του χιούμορ, χαρακτηριστικό σε όλο το έργο του (δεν είναι τυχαίο ότι έχει μεταφράσει Μολιέρο, Αριστοφάνη, Prevert) είναι και εδώ παρόντα όσο ποτέ, μιας και η θεματολογία τού επιτρέπει το παιχνίδι και την αλληγορία, κινούμενη από την προέκταση μιας αισώπειας ζωολογίας ως τον κωμικοτραγικό σουρεαλισμό. Άσπονδος εχθρός της σοβαροφάνειας ο Βαρβέρης και ακριβό πειραχτήρι της επικαιρότητας επιβεβαιώνει αυτό που είπε κάποιος, ότι «η Τέχνη είναι η τεχνουργία του μεταφυσικού» -διότι αν ήταν σκέτη τεχνουργία (έστω και πεπειραμένη), δεν θα διέφερε από την κατασκευή, λόγου χάρη, ενός κομοδίνου.

Παραθέτω δύο μικρά ποιήματα, με την ευχή να βρεθούνε και άλλα έργα στα κιτάπια του ποιητή μας.

Αποσυνάγωγος στη ζούγκλα

είναι μονάχα ο ασβός.

Έστω κι από μακριά να τον μυρίσουν

όπου φύγει φύγει.

Κατά μία έννοια όλ’ η ζούγκλα

ανήκει στον ασβό.

*

Νέα συνταρακτικά μάς έρχονται απ’ τις μέλισσες.

Έκπτωτες, πρώτον, οι βασίλισσες δεν έχουν λόγο.

Σε μια εποχή φεμινισμού, είπαν οι εργάτριες

είναι τελείως κηφήνες οι κηφήνες,

δεν έχει πια γι΄ αυτούς καρύδια με το μέλι

τέρμα οι έρωτες

στοιχειώδες σητηρέσιο

ίσα ίσα για την τεχνητή γονιμοποίηση

μέσω διαδικτύου.

Κανείς μελισσουργός δεν έχει αντίρρηση

-να δούμε μόνο

τι μέλι θα προκύψει απ’ όλ’ αυτά.

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΠΡΟΥΣΤ

Kύριο γνώρισμα του χαρακτήρα μου.

Αείρροη σταθερότητα!

Aρετή που θέλω να έχει ένας άντρας.

Ευγένεια.

Aρετή που θέλω να έχει μια γυναίκα.
Να είναι γυναίκα.

Tι εκτιμώ περισσότερο στους φίλους μου.

Τη μεγαλοψυχία.

Kύριο ελάττωμά μου.
Η δυσανεξία.

Eνασχόληση που προτιμώ.

Η διακονία της ομορφιάς.

Πώς φαντάζομαι την ευτυχία.

Τα εντός μου με τα εκτός μου, σε σχετικό συντονισμό.

Ποιά θα ήταν η πιο μεγάλη δυστυχία για μένα.

Να εξαρτώμαι από βλάκες.

Tι θα ήθελα να είμαι.

Μέλος πιο λειτουργικής κοινωνίας.

Xώρα όπου θα ήθελα να ζω.
Εκτός Μεσογείου;  Ιαπωνία ή Καναδάς. 

Xρώμα που προτιμώ.

Τα πράσινα νερά της διαύγειας.

Λουλούδι που αγαπάω.

Γιασεμί.

Πουλί που συμπαθώ περισσότερο.

Αγαποόρνις.

Aγαπημένοι μου συγγραφείς.

Πλωτίνος (για την παραστατικότητα), 
Γούντι Άλεν (των βιβλίων) 
και Νίκος Δήμου (για το ύφος). 

Ποιητές που προτιμώ.

Προτιμώ ποιήματα.

Ήρωές μου από τη λογοτεχνία.

Γιάννης Αγιάννης -κλασικός, μα αξεπέραστος. 

       Aγαπημένες μου ηρωίδες από τη λογοτεχνία.

Μαρία Νεφέλη.

Συνθέτες που προτιμώ.

 Mότσαρτ, Telemann, Σκοτ Τζόπλιν, Χατζιδάκις...

Aγαπημένοι μου ζωγράφοι.

Μαγκρίτ, Μόραλης, Φασιανός...

Ήρωές μου στην πραγματική ζωή.

Όσοι διασώζουν την ποιότητα στον κατακλυσμό -oι «Νώε» του ήθους.

Hρωίδες μου από την ιστορία.

Υπατία.

Aγαπημένα μου ονόματα.

Ίκαρος, Ταϋγέτη.

Tι απεχθάνομαι πάνω απ' όλα.

Την εθελούσια μιζέρια.

Iστορικά πρόσωπα που αντιπαθώ πάνω απ' όλα.

Μέγας Κωνσταντίνος.

Στρατιωτικό κατόρθωμα που θαυμάζω περισσότερο.

Ανακωχή.

Mεταρρύθμιση που εκτιμώ περισσότερο.

Αυτή που δεν έγινε  ακόμα στην Ελλάδα.

Φυσικό χάρισμα που θα ήθελα να έχω.

Χορός.

Πώς θα μου άρεσε να πεθάνω.

Υγιής.

Παρούσα πνευματική κατάσταση.

«Πότε φουρτούνα και πότε μπουνάτσα...».

Λάθη στα οποία δείχνω τη μεγαλύτερη επιείκεια.

Αυτά που μπορώ να ερμηνεύσω.

Aγαπημένο μου μότο.

Λίγο ακόμα να σηκωθούμε, λίγο ψηλότερα. (Σεφέρης)

ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΕ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

• Οι Προσωκρατικοί υποστήριζαν πως ο κόσμος συνίσταται από τέσσερα βασικά στοιχεία: Φωτιά, Αέρα, Γη και Νερό. Βέβαια αν πετύχαινες τον Θαλή πιωμένο, μπορεί να σου έλεγε πως αποτελείται από Φωτιά, Αέρα, Γη και Ρετσίνα.

• Ο Σωκράτης οδηγήθηκε σε δίκη, αντιμετωπίζοντας τις εξής κατηγορίες των σοφιστών: (α) ότι εισάγει νέες θεότητες, (β) ότι διαφθείρει τη νεολαία, (γ) ότι διακινεί ναρκωτικά, (δ) ότι δεν έγραψε τίποτα επειδή στην πραγματικότητα είναι αναλφάβητος.

• Κάποιοι υποστηρίζουν πως αν δεν υπήρχε ο Πλάτωνας, ούτε με το θυρωρό της πολυκατοικίας μας δεν θα μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε. (Μεταξύ μας, αυτό θα το προτιμούσα, με τις αδιάκριτες ερωτήσεις που με φορτώνει αυτός ο κουτσομπόλης!)

• Όταν ο Αλέξανδρος πλησίασε το Διογένη τον Κυνικό και τον ρώτησε αν χρειάζεται τίποτα, ο φιλόσοφος του απάντησε: "Να πας λίγο πιο πέρα από τον ήλιο, να μην τον κρύβεις…Και πού ’σαι, λεβέντη, πετάξου να μου πάρεις και δυο πακέτα τσιγάρα!"

• Καθησυχάζει ο Επίκουρος: «ο θεός δεν εμπνέει φόβο, ο θάνατος δεν φέρνει ταραχή, το αγαθό αποκτιέται εύκολα και  το κακό υποφέρεται εύκολα». Βεβαίως δεν ξέρω κατά πόσο θα ανασκεύαζε τις θέσεις του, σε περίπτωση που έπεφτε σε τρομοκράτες αεροπειρατές…

• Χαρακτηριστικός εκπρόσωπος των Σκεπτικών ήταν ο Καρνεάδης. Λέγεται πως τη μια μέρα επιχειρηματολογούσε υπερασπιζόμενος σθεναρά την μία άποψη, και την επομένη μέρα, ακριβώς την αντίθετη! (Κάποιοι άσχετοι το συνέδεαν με πρώιμο Alzheimer ή και διάσχιση.)

• Ο Πλωτίνος παράτησε την Αλεξάνδρεια γιατί πίστευε πως αυτός κι ο Ωριγένης δεν χωράν στην ίδια πόλη… Δεν του άρεζε να μιλάει για τον εαυτό του. Αναφερόταν μόνο σ’ ένα σημαδιακό γεγονός: όταν πρώτη φορά ένιωσε ντροπή που τον είπαν «παλιόπαιδο», επειδή κόντευε τα οχτώ και ακόμη θήλαζε –κι αν δεν συνέβαινε αυτό, απ’ ότι φαίνεται, δεν είχε σκοπό να το κόψει...

• Τον Ωριγένη λοιπόν, για τον οποίον ο Πορφύριος έγραφε πως ήταν «Έλληνας που εξόκειλε στον Χριστιανισμό»,  τον βαραίνουν δύο μεγάλες κατηγορίες: ότι αυτοευνουχίστηκε και ότι καταδικάστηκε σαν αιρετικός. Όμως, στην 5^η οικουμενική σύνοδο, αφού αναθεματίστηκε ακατάσχετα από ορισμένους ετοιμοθάνατους, βρέθηκε κι ένας χριστιανός να ομολογήσει: «για να γράψει κανείς τέτοια πράγματα, έπρεπε να έχει αρ...δια!».

ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΤΗΣ

Δεν θα ξεχάσω, ήμουν μαθητής Δημοτικού όταν μας είπανε μια μέρα στο σχολείο: "μεθαύριο θα πάμε σ' ένα πλανητάριο, να ετοιμαστείτε!". Κι εγώ, εν τη παιδική μου αφελεία,  έτρεξα στους γονείς μου ανακοινώνοντας, με δέος και λαχτάρα: "μεθαύριο θα μας παν σ' ένα πλανήτη!"

Μ' επιχειρήματα -το εκτιμώ-  προσπάθησαν να με πείσουν, πως γιά εκεί απαιτείται προγύμναση μηνών, και πως... μάλλον, λανθασμένα κατάλαβα. Θα μπορούσαν να μου πουν  "ως τώρα τρεφόσουν με γάλα, σε γαλα-ξίες νομίζεις θα γυρνάς;...". 

Μα εγώ διατηρούσα την κρυφή προσδοκία, ώσπου κατα κράτος να διαψευστώ, και το διαστημικό λεωφορείο να γίνει του ΚΤΕΛ -κι ούτε διώροφο καν, στο υποκατάστατο να φτάσει.

Δεν είχα εξαρχής προσέξει τη λέξη "προσομοιωτής". Δεν την είχα μάλλον συλλάβει ακόμα. Κι ας είναι η Ποίηση πλανητάριο φαντασμαγορικό. Κι ας  είναι στον Έρωτα ο Άλλος, του Κόσμου προσομοίωση. 

Έκτοτε έμελλε ν' ακούσω γι' αυτά...

ΜΙΚΡΑ ΑΦΟΡΙΣΤΙΚΑ (4)

Δεν ξέρω αν η Αθήνα είναι πόλη για καλλιεργημένους ανθρώπους. Πάντως, ένας καλλιεργημένος Έλληνας μόνον εκεί  δύναται να αναπνέει επαρκώς.

*

Όταν ο Θεός έφτιαχνε την Ελλάδα, του "ξέφυγε" η δοσολογία της επαρχίας -με δυσανάλογα αποτελέσματα, τύπου: εβδομάδα με έξι Κυριακές. 

*

Εάν κανείς δεν μελετάει τι προηγήθηκε, ώστε να συνεισφέρει σε οιονδήποτε χώρο δημιουργικά, μπορεί κάλλιστα να ισχυρισθεί πως εκείνος εφεύρε και τον τροχό.

*

Κάνετε μεσογειακή δίαιτα! Σ’ αυτόν τον τόπο, για να δεις κάτι να αλλάζει, πρέπει να ζήσεις πάνω από αιώνα.

*

Και τότε λέγει ο Ιησούς εις τον χωρισμένον: «Άρον τον κράββατον του έρωτος και περιπάτει!».

*

Το «μαύρο κουτί» της συντριβής, σαν της Πανδώρας το κουτί: τελευταίο δεδομένο, η ελπίς.

*

Τα στέφανα του γάμου, πώς γίνανε αγκάθινα… Από ζάχαρη αυτή, πώς έγινε ζαχαρίνη! Κι εκείνος ντεκαφεϊνέ.

*

Το άκρων άωτον της ατυχίας: να παίζεις στοίχημα σε μαγνητοσκοπημένο αγώνα και να το χάνεις!

*

Τι τραγικό, οι μεγάλες λογοτεχνίες να προκύπτουν σε γλώσσες που oμιλούνται από λίγους!

*
Ο ψυχαναλυτής μπορεί να σε βοηθήσει να φτιάξεις το αυλάκι. Όμως το νόημα που θα το γεμίσει -τον πλούτο του ποταμού- άλλου θα ψάξεις να το βρεις. 

ΣΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης σήμερα αλλά κι Εαρινή Ισημερία. Με την ευκαιρία αυτών των δύο, σας χαρίζω ένα σχετικό μου ποίημα. 

ΓΙΑ ΕΝΑ ΧΑΔΙ

Βγήκαν στη φόρα τα σκάνδαλα της Άνοιξης,

πως έβαλε κυματοθραύστη μια μυγδαλιά.

Χούλιγκαν, γύρισε ο καιρός και τα ’κανε λαμπόγυαλο.

Τ’ ανθάκια της πέφτανε, σαν κομφετί,

στο μασκαρλίκι του Φλεβάρη πως γλύκανε.

Για να λέμε την αλήθεια, αγαθιάρα κι αυτή,

δεν της φταίει ξένος δάχτυλος που ξεθαρρεύει.

Μη δει να την χαϊδεύει λιγάκι ο ήλιος,

ψυχανεμίζεται –τρομάρα της– πως την φλερτάρει,

και με την πρώτη ζεστασιά ανταποκρίνεται.

Τον καλύτερο εαυτό της βγάζει, η μουρλή,

και τον σκορπά σαν μνήμη, μ’ ένα «φου!».

Ανελκυστήρα έρωτα, από τον κόσμο στον Άδη,

για ένα χάδι!

Μα, ό,τι κι αν έπαθε, εν τέλει

–θες με το άμπρα - κατάμπρα τ’ ουρανού,

θες με των αποθεμάτων τους κρουνούς–

πάντα η μυγδαλιά πραγματώνεται...

«...ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΛΕΩ ΑΡΜΕΝΙΚΑ...»

* Λες και τον τσιμπούσε αλογόμυγα, έκανε ο Αρμένος σερβιτόρος στην Πιερία, όταν τον φωνάζαν "αγόρι μου". Πες "γκαρσόν", πες "εεε", καλύτερα, αλλά όχι "αγόρι μου", 55 χρονών είμαι! παραπονιόταν. 

* Αυτό που για τις μεσήλικες γυναίκες αποτελεί κολακεία, για τους άνδρες λειτουργεί αρνητικά, σαν να τους αφαιρείς τα "γαλόνια" των χρόνων τους, σαν να τους συρρικνώνεις.  

* Υπάρχουν τέτοιες αντιφάσεις στην επικοινωνία. Φερειπείν, δεν ξέρω τι είναι περισσότερο αγένεια, η ξαφνική μετατροπή του ενικού σε πληθυντικό ή το αποκαρδιωτικό αντίστροφο; 

* Οι Αρμένιοι δεν αλλάξαν τα ονόματά τους σε ελληνικά, όπως σπεύσαν να το κάνουν κάποιοι μετανάστες, που προσποιήθηκαν τους ομογενείς... 

* Είναι από τους πιο βασανισμένους, αξιοπρεπείς και φιλόξενους λαούς, που έχουμε συγκατοικήσει. Η Θεσσαλονίκη τούς αγκάλιασε, το ίδιο κι αυτοί. Δεν θα ξεχάσω ένα κρασί από ρόδι και τους μεζέδες τους. Εξού και "αρμένικη βίζιτα"! 

* Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Γιάννης (ο Αρμένης σερβιτόρος), όταν ένας Έλληνας θα επισκεπτόταν την Αρμενία, πλήρωσε όλα τα έξοδά του, μέσω ενός φίλου, ώστε η πατρίδα του να φανεί στον ξένο "παράδεισος"! 

* Οι Αρμένιοι εκχριστιανίστηκαν πριν απ’ τους Έλληνες. Μέσα είναι τρία εκατομμύρια κι έξω δεκαεφτά –αν συνεχίσουμε έτσι κι εμείς... Όμως, ακόμα δεν ησύχασαν, η γειτνίασή τους δημιουργεί προστριβές. Μου είχε κάνει εντύπωση η διήγηση ενός ρεπόρτερ, ότι, εν καιρώ πολέμου, οι ντόπιοι σχηματίζαν πολιτισμένη ουρά στο συσσίτιο! 

* Ο Σαρλ Αζαναβούρ, ως διάσημος Αρμένιος και πρέσβης, έχει συμβάλλει πολύ στην αναγνώριση της Γενοκτονίας. Οι δικοί μας πόσο αντίστοιχα για τα Σκόπια;

* Οι Αρμένιοι μαρτύρησαν το ίδιο -και βαρύτερα ίσως- από τους Πόντιους: σταυρώθηκαν, αποδεκατίστηκαν, ξεριζώθηκαν. Εντούτοις, στυλώθηκαν στα πόδια τους και προκόψαν.

* Ο Γιάννης –μάλαμα καρδιά– όταν ήρθε ένας πλούσιος συμπατριώτης του, που τον απέφυγε, μην τύχει και του ζητήσει τίποτα δανεικά, έγινε έξαλλος: έχει πάει αυτός μία φορά στην Αρμενία από περιέργεια; αναφώνησε. 

* Τα παιδιά του τα άφησε στη Ρωσία, απ’ όπου έφυγε, στην "περεστρόϊκα". Σήμερα, η κόρη του είναι καρδιοχειρουργός στην πατρίδα. Δεν έχει έρθει στην Ελλάδα, κι ας αισθάνεται ο πατέρας της Έλληνας. Η γιαγιά τους –μάλλον παρηγορώντας τους, που φύγαν μόνοι οι γονείς για να δουλέψουν– τους έλεγε πως στην Ελλάδα είναι επικίνδυνα, τρώνε παιδιά. Και σάμπως είναι ψέματα;

ΜΙΚΡΑ ΑΦΟΡΙΣΤΙΚΑ (3)

Η αρχαιολογική αξία δεν αποτελεί μοναδικό μέτρο των πραγμάτων, ούτε ακυρώνει την αποστροφή. Γιατί, σαφώς κι η Ιταλία προόδευσε περισσότερο στην πορεία, όμως, μέσα στην τουριστική ισοπέδωση, το να τοποθετείται ο Παρθενώνας δίπλα στο Κολοσσαίο, είναι σα μπαίνει ο Όμηρος πλάι στον Αλ Καπόνε.

*

Όσες φορές καταράστηκα τον εφευρέτη της κινητής τηλεφωνίας για την ενοχλητική διάχυση που αυτή επιφέρει, τόσες τον ευγνωμονούσα όταν το κινητό με απάλλασσε (πραγματικά ή προσποιητά) από την αγγαρεία κάποιου συναπαντήματος, ως από μηχανής θεός.

*

Το πρόβλημα είναι ότι ο Ανατολικός άνθρωπος πλένεται και θεοποιεί τον ίδιο Γάγγη που ρίχνει τους νεκρούς, τα ζώα και τις ακαθαρσίες του, ενώ ο Δυτικός άνθρωπος βρωμίζει το ίδιο το νερό που τον ξεπλένει…

*

Η συγγένεια υφίσταται ως πλεονέκτημα μόνον όταν επισφραγίζει μια προϋπάρχουσα ανθρώπινη σχέση, αλλιώς είναι δυστυχία. Όπως και το σεξ όταν δεν αποτελεί "αλατοπίπερο'" της συνολικής έλξεως, πρόκειται για κενή εμπειρία –σα να παίρνεις την τροφή σε ενέσιμο.

*

Η σιωπή, όταν δεν αποτελεί διέξοδο αμηχανίας και προϊόν κενού, μπορεί να είναι μια λαλούσα σιώπη, όπως μια μοναξιά σε υψηλή περιεκτικότητα ανθρώπων. Εξάλλου, εμείς είμαστε που εισερχόμαστε στη χώρα της, με λόγια-μετανάστες. Ο καμβάς είναι λευκός πριν ζωγραφιστεί –και ενίοτε, καλύτερα να παρέμενε έτσι.

*

Επιμένω πως υπάρχουν ποιητές που δε γράφουν ποιήματα –συχνά καλύτεροι κι απ’ αυτούς που γράφουν.

*
Ο άλλος δίπλα να καίγεται κι εσύ να διαμαρτύρεσαι που ιδρώνεις από τη θερμότητα…

*

«It 's not to pray, it's to pray!», λέω στους Ευρωπαίους που συγχέουν το κομπολόι με το θρησκευτικό βοήθημα.

*

Όταν βλέπω κάποιο ζευγαράκι να φιλιέται στο κατώφλι μιας εισόδου ή κρυμμένο πίσω από κανέναν θάμνο, είναι σαν να βλέπω ζωντανό ένα ποίημα. Όταν το βλέπω να φιλιέται στο λεωφορείο ή μες στα καταστήματα είναι σα να βροντοφωνάζει κανείς ένα ποίημα από το μεγάφωνο του τελάλη.

*

Ισότητα των φίλων, καταμερισμός της εργασίας: εγώ θα αναλάβω το πλύσιμο των πιάτων, εσύ θα αναλάβεις το κάπνισμα!