ΧΟΡΕΥΤΟ

O τόπος έχει ενέργεια και ενάργεια. Δεν είναι τυχαίο πως το κατοικούσε η Μυθολογία. Κι ο Δροσίνης τραγούδησε εδώ τη «Γαλήνη».

Ζωγραφίζω πέτρες –τις καλύτερες τις πετώ στο νερό.

Η πιο ποιητική εικόνα που είδα τελευταία: δύο έφηβοι, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, ξιφομαχούν με μια ξύλινη βέργα –και αρμονία μπαλέτου–   στην ακτή. Όταν η βέργες σπάζουν, την φιλά (για πρώτη φορά;).

Τούτο το βουνό αποπλανά το φως. Και το γυρνά σ’ ένα σύθαμπο αινιγματώδες. Κατεβάζει αεράκι μυροφόρο.

Με τη Δύση βγάζει φωτοστέφανο. Και το βράδυ, αραιές πυγολαμπίδες τα  σπίτια –που φτάνουν ως την θάλασσα αυτήν, την  κυκλοθυμική.

Κι είναι στο μέτρο του ανθρώπου: χωρίς φλυαρίες, χωρίς να περισσεύει μια γραμμή.  Σαν κείμενο με ακρίβεια λέξεων.

Αν δεν είχαν την πέτρα θαρρείς, θα τα έπαιρνε το φύσηγμα το χορευτικό. Χορευτό.