Ο ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ ΚΑΙ Η "COCA COLA"

Πρώτα μιλούσε η μουσική... Έψαχνα να δω πόθεν έρχεται. Ήταν απ’ το Χαμόγελο της Τζοκόντα –του Χατζιδάκι. Κάπου κάπου τη διέκοπτε ένα μεγάφωνο:  καλούσε σε μποϊκοτάζ για τ’ αναψυκτικά της πολυεθνικής, που μετακομίζει σε γειτονική χώρα –αφήνοντας ανέργους δεκάδες.  

Μάταιη αντίδραση –απελπισίας, θυμού... Τόσες δεκαετίες συνηθισμένος σε χοάνες που διεκδικούσαν με μπουζουκοεμβατήρια το δίκιο και τ’ άδικο τους, είχα γίνει κουφός σε κάτι τέτοια (μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά). 

Όμως εδώ ήταν κάτι άλλο: ένιωσα δικιά μου την αγωνία του (αιφνιδίως) άνεργου, που νόμιζε πως έτσι θ’ αποτρέψει το πρόβλημα. Τι φταίει για τις κρατικές αβλεψίες, που έτρεψαν εργοστάσια σε φυγή; Τι άκρη να βρει στα μισά της ζωής του, για να ταΐσει τη φαμίλια...

Η μουσική του Μάνου εξευγένιζε τη διαμαρτυρία, έκανε τα ώτα ευήκοα, έντυνε την ανάγκη με αξιοπρέπεια. Αν είχαμε πάει με τον τρόπο του, ίσως…